Wie aan gebiedsontwikkeling denkt, denkt vaak aan ontwerp en bouw. Maar minstens zo belangrijk is wat daarachter gebeurt: contracten, risico’s en afspraken die bepalen of een project echt van de grond komt. Ronald Stalenberg (senior bedrijfsjurist) en Xaver Brockmann (bedrijfsjurist met aanbestedingsfocus) werken precies op dat snijvlak. Ze nemen ons mee in hun werk en wat ze aan elkaar hebben.
Xaver ging van straf- naar bouwrecht
Xaver studeerde in strafrecht af, niet vanwege een roeping, maar vanwege de sensatie. Eigenlijk had hij architect willen worden, maar wiskundige formules lagen hem niet. Tegelijk bleef de bouw trekken. Zodoende ging hij op een gegeven moment aan de slag bij een aannemer, waar hij woningen bouwde van begin tot eind, van ruwbouw tot afwerking. Mooi werk, maar niet iets wat hij zichzelf zijn hele leven zag doen. “Dus toch maar iets met mijn diploma doen,” zegt hij.
Als bouwrechtjurist bij Stichting Achmea Rechtsbijstand vond hij een manier om beide werelden te combineren. Na twee jaar merkte hij waar de grens zat. “Je komt er vaak pas bij als het mis is gegaan,” zegt hij. “Pleisters plakken. Terwijl ik juist liever aan de voorkant zit, meedenken voordat dingen vastliggen.” Dat werd zijn reden om verder te kijken.
Bij Blink voelde het vanaf het eerste gesprek goed. Gezellig, inhoudelijk en gelijkwaardig. Ook de breedte van het werk sprak hem meteen aan. Hij werkt niet alleen voor Blink, maar voor meerdere bedrijven binnen JAJO, van woningonderhoud tot restauratie van monumenten zoals het Rijksmuseum en de stadsmuren van Maastricht. “Geen dag is hetzelfde,” zegt hij. “Dat is voor mij precies wat ik nodig heb.”
Ronald is de wandelende encyclopedie
Xaver staat nog aan het begin van zijn loopbaan. Ronald loopt al sinds 1998 mee. In die tijd heeft hij vrijwel elke mogelijke rol doorlopen: van enige jurist naar Hoofd Juridische Zaken, van Directeur Juridische Zaken naar Senior Bedrijfsjurist. “Er kwamen steeds nieuwe mogelijkheden,” licht hij toe. “Zowel qua functietitels als opdrachten. Elke keer werd mijn horizon wat breder.”
Collega’s weten hem te vinden. Niet alleen voor contractvragen, maar ook als ze vastlopen of willen sparren. “Ik heb veel (jonge) medewerkers die met vragen bij me komen, ook als het niet puur juridisch is,” zegt hij. “Dan kun je ze verder helpen.”
En als er druk op de ketel staat, komt hij het best tot zijn recht. Bij het afronden van deals, bedrijfs- en projectovernames waarbij alles tegelijk moet kloppen, verandert het ritme volledig. Planningen schuiven, de druk loopt op en er is geen marge voor fouten. “Als anderen denken dat iets niet kan, dan is het aan mij om de uitdaging aan te gaan en te laten zien dat het wel kan.”
“Wat doen jullie eigenlijk?”
“Als wij op kantoor komen, denken mensen soms: er zal wel iets mis zijn”, vertelt Ronald. “Of: rustig blijven, straks komen ze ergens achter.” Tegelijkertijd merken de heren dat die houding gedurende het contact met collega’s al snel verandert. Xaver: “Mensen voelen zich juist geholpen en gaan met je advies aan de slag.”
“We kijken naar contracten, maar ook naar wat er in de praktijk gebeurt en hoe zich dat verhoudt tot de afspraken,” vervolgt hij. “Wat klopt er niet? Waar zitten de risico’s? Dat vertaal je naar advies waar een projectteam echt iets mee kan.”
Ronald kijkt daarbij vaak een stap verder. Door zijn ervaring weet hij waar het in projecten mis kan gaan, nog voordat het gebeurt. “Je probeert vooruit te denken,” zegt hij. “Waar kan dit straks schuren? Wat betekent deze afspraak over een half jaar of een jaar?”
Dat speelt vooral bij complexe trajecten, zoals bedrijfs- en projectovernames. “Dat zijn echt snelkookpannen,” zegt Ronald. “Steeds hogere druk en dan moet alles klaar zijn.” Juist in dat soort situaties zit voor hem ook het plezier. “Als anderen zeggen of denken dat iets niet kan, dan is het aan mij om de uitdaging aan te gaan en te laten zien dat het wel kan.”
1 + 1 = 3
De samenwerking tussen Ronald en Xaver is niet hiërarchisch, maar aanvullend. Ronald brengt een netwerk en een geheugen mee dat tientallen jaren teruggaat. Xaver brengt een andere manier van kijken en kennis die nog vers is.
“Xaver wijst mij op dingen die de oudere collega’s minder snel zien,” zegt Ronald. “Nieuwe ontwikkelingen, technologie, AI. Hoe kunnen we dat inzetten, wat maakt ons werk beter? Dat soort vragen stelt hij. Dat houdt mij scherp.”
Xaver erkent dat dat niet vanzelfsprekend is: “Ronald is nieuwsgierig en wil ons werk graag verder brengen. Maar er zijn genoeg bedrijven waar ze denken: wat komt die jonge jurist ons nu vertellen? Dat merk ik hier niet. Vanaf dag één voelde ik dat mensen mijn advies waarderen en er echt iets mee willen doen.”
Ronald vat het eenvoudig samen: “Je moet elkaar als gelijkwaardig zien en gebruikmaken van elkaars expertise. Dan is 1 + 1 = 3.”
Het einde en het begin
Ronald gaat aan het einde van dit jaar met pensioen. Hij zal het werk missen, de afwisseling en de collega’s, maar vooral het familiegevoel. “Het gevoel dat je ertoe doet, dat mensen elkaar kennen,” zegt hij. “Dat proberen we hier vast te houden. Zeker in deze tijd is dat niet vanzelfsprekend.”
Hij heeft het bedrijf zien veranderen, maar ook zien vasthouden aan wat het bijzonder maakt. “Ik heb de nazaten van de oprichters nog meegemaakt, die het familiegevoel bewust probeerden te bewaren. Best lastig, maar oh zo belangrijk.”
Xaver is na zijn eerste jaar bij Blink onverminderd enthousiast. “Ik ga tot nu toe nooit met tegenzin naar mijn werk,” zegt hij. “Ik moet me soms inhouden om mijn mail niet op zondag te checken.”
Die motivatie zit voor hem ook in de afwisseling. “Je krijgt met uiteenlopende situaties te maken,” zegt hij. “Ik vind het heerlijk om naar verschillende locaties te rijden. Op de heenweg bel ik met bouwbedrijven, op de terugweg zet ik de radio uit. Dan kom ik zen thuis.”
